Annetje - Stoppen met roken dagboek

Nee, ik hoor niet meer te klagen officieel. 232 dagen staan er op mijn teller, en bijna 5000 sigaretten niet gerookt. Geweldig toch?... of niet soms.
Vandaag voelt het niet zo. Eenzamer dan ooit voer ik mijn gevecht. Ik begon te fantaseren over mijn vriend, die ik niet meer naast me heb. Die er niet is als ik een paar ledige zondagsuurtjes verkwanselen wil. Gewoon lekker niets doen heet dat. Ja, ik weet dat dat voor miljoenen mensen heel normaal is. Gewoon lekker niets doen. Zij doen dan ook echt niets, ze zitten maar wat. Maar ik wil nog steeds, diep in mijn hart, als ik lekker niets doe..... toch iets doen.
De schrale troost is dat het wel weer overwaait.
Het komt van gisteren! Dat kan niet anders! Het familiefeestje!
De reacties op mijn geweldige prestatie van het al-zo-lang-gestopt-met-roken zijn waren me wat te lauw. Het leek allemaal zo gewoon, er roken in mijn familie nog maar enkelen. Bah, wat kun je in je familiekring nog een klein kind zijn zeg! En het nieuwe is er nu ook helemaal af. Het is voor iedereen de gewoonste zaak van de wereld: roken doe je niet.
Ach, het ligt hem waarschijnlijk ook aan allerlei andere dingetjes. Ik weet het wel. Maar ik vraag me af, waar moet ik nog allemaal doorheen eer het zover is dat ik de dingen weer echt leuk ga vinden. Ouwerwets leuk! Je hoort mensen die na drie jaar gestopt te zijn toch weer roken. En dan zo'n kreet: je blijft je hele leven lang verslaafd. Dat kan mij weleens beangstigen. Dan voel ik me psychisch op glad ijs. Net of ik mezelf niet kan vertrouwen. Wat een tutto he? Ik weet dat ik het niet ga doen, maar wat heb ik weer even heerlijk gezeurd. Ik wil hier mijn 'ondragelijke' (o o!) lijden met jullie delen, dat helpt! Het is voor alle stoppers, ieder op zijn eigen manier, een kranige prestatie. Succes allemaal, ik wens jullie een blij rookvrij leven toe.
Voorlopig gaan we maar weer een tijdje NIET ZEUREN.

Bijna een maand geleden dat ik hier was. Mijn werk was druk. Ja ja dat is wel zo, maar ik had echt wel tijd om hier af en toe even te zijn. Er zijn veel dagen geweest dat ik het dagboek gewoon vergat. Het roken vergeet ik nu regelmatig een halve dag of zo. Dat is zo heerlijk, het is mijn echte grote wens die in vervulling gaat. Langzaam maar zeker. Bij een (lang geleden) eerdere stoppoging had ik soms wel drie dagen geen enkele gedachte aan een sigaret. Dat is deze keer niet zo. Het sneue gevoel komt iedere dag nog wel een keertje om de hoek. Het hoort er bij denk ik dan maar, al is het vervelend. Ik ben blij dat ik het weer aandurfde. Mijn ervaring is dat de ene stoppoging beslist niet op de andere lijkt. Laat je niet weerhouden het toch weer te wagen, al is het keer nummer tachtig. Wat ik ook ervaren heb is dat het enorm scheelt als je niet van je resolute keuze afwijkt. Flink zijn en zeg tegen jezelf: Geen sprake van! DAT doen we nooit en te nimmer meer. 't Is afgelopen, finitos, basta, KOM nou, daar trappen we niet meer in. Dat werkt duizend keer beter dan in het zielige hoekje te blijven klagen. Al mag dat hier uitgebreid, ik heb ook lieve troostende reacties gekregen. Ik ben over twee dagen een half jaar zonder sigaret geweest. Toch voelt het nog niet als een periode die lang genoeg is om te zeggen: het is voormekaar, met mij en het niet-roken. Mijn lieve buurvrouw is tegelijk met mij gestopt. Zij ventileert met soms eens quasi-sneu te doen. Dan lachen we wel, maar het blijft toch langer bij mij hangen dan ik zou verwachten. Dat is een gevoelig hoekje. Daar moet ik mee oppassen want de dagen erna kan ik in zo'n sfeertje blijven hangen en het zelf bijna gaan geloven. Dat is een regelrechte val van de verslaving: jou gedachten in een neerwaartse spiraal zien te krijgen. Ik schrijf dit op omdat ik me de laatste dagen te sneu voelde. Het helpt om me te kunnen uiten. Al ben ik niet al te onderhoudend hier, ik weet dat deze gevoelens ook bij anderen een rol spelen. Wie weet herkent een van jullie, dappere krijgers, op tijd iets wat je kan helpen sterk te zijn. Blijf bedacht op de gluiperige aanvallen van de verslaving. Het enige wat zin heeft is de totale afwijzing. Geen twijfels of compromissen, want dan laat je een spleetje van de deur open en krijgt hij macht. PUNT!.....UIT!

Nou, zo blond als op de foto hier is mijn haar nu niet. En ik loop ook niet zo gezellig te lachen. Eerlijk gezegd moet ik mezelf weer eens flink aanpakken. 

Mijn twee volle weken griep hebben me onderuit gehaald. Mijn conditie is nul komma nul. Dat is helaas een leeftijds verschijnsel, je bent je conditie sneller kwijt.

Vandaag ben ik door mijn olied.... gedrag in het weekend, een chaggerijnige huismus. Drie keer raden hoe DAT nu kan. Ik dacht weer fit genoeg te zijn om gezellig veel te veel 'droge witjes' te consumeren. Gelukkig heb ik geen dringende dingen te doen deze dag. Maar morgen wel, dan gaat het dubbelop.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog steeds behoorlijke uitspattingen heb. Gelukkig niet altijd hoor. Ik heb het idee dat het mijn innerlijke spanning is die me zo nu en dan even uit laat razen. Ik zit nog in een of andere fase met het stoppen met roken. Een beetje aggressief van binnen, of 'opstandig'. Dat heeft nog steeds de juiste aandacht nodig. Het stoppen op zich gaat grandioos. Maar ik MIS het nog steeds en dan wil ik me kunnen ontspannen. Ik eis dat op of zo, op een tikje boze manier.

Nu ga ik extra pittig eten maken. Ook zo typisch he?.... Zout, zout! roept het lichaam ha ha.

Maar goed, alle gezeur en gekheid op een stokje. Morgen pak ik mezelf weer aan. Ik start met vreselijk saaie pilatesoefeningen. Om 'SUPERSNEL TOPFIT' te worden. Ik word er echt een stuk fitter van, dus!

'k Heb allerlei blogjes gelezen van alle flinke medestrijders. Mijn petje af. Sommigen zijn net gestopt. Ik moet er niet meer aan denken! Dat wil nooit weer doormaken. Ik moet me eigenlijk en beetje schamen met zo'n mopperblog en dan ook nog HONDERDZESENVIJFTIG dagen op mijn teller. Ik weet nog hoe jaloers ik daar op was. Ik beloof plechtig dat ik hier niet meer zal mekkeren. Het van me af schrijven heeft me al weer een inzichtje opgeleverd. Het ga jullie goed allemaal. Hou vol want het is echt de moeite waard.

Lfs Annetje.